To było lato, kiedy próbowałam odnaleźć się w nowej rodzinie po rozwodzie rodziców. Między nieporadną czułością mojego taty a brutalną szczerością przybranej siostry Klary, na plaży w Doksy, nauczyłam się, że porażka może być początkiem czegoś ważnego. To opowieść o bólu odrzucenia i sile, jaką daje akceptacja prawdy o sobie.
Od pierwszych chwil tej opowieści czytelnik zostaje wrzucony w sam środek rodzinnego konfliktu, który rozgrywa się w tramwaju na Jeżycach. Moje życie to ciągła walka o akceptację, miłość i własną godność – od dzieciństwa zdominowanego przez zimną matkę i jej nowego męża, po dorosłość, w której musiałam wybrać: przebaczenie czy odcięcie się od przeszłości. Czy można wybaczyć rodzinie, która nigdy nie chciała cię zrozumieć?
To opowieść o mnie, Magdzie, której życie zmieniło się w jednej chwili przez tragiczny wypadek. Mimo bólu i odrzucenia, Paweł – mój ukochany – nie odwrócił się ode mnie, a nasza miłość przetrwała najtrudniejsze próby. Dziś patrzę na naszą rodzinę i zastanawiam się, czy każdy z nas potrafiłby pokochać tak bezwarunkowo.
Zaczęło się od zwykłej kolacji, a skończyło na rozpadzie wszystkiego, co znałam. Przez lata żyłam dla innych, zapominając o sobie. Dziś pytam: czy naprawdę można być szczęśliwym, jeśli nie jest się sobą?