Oddałem siostrze pokój po mamie i nagle przestałem czuć się u siebie

Mam 46 lat, mieszkam sam w dwupokojowym mieszkaniu po rodzicach na Pradze-Północ. Nie jest duże, ale przez ostatnie siedem lat było naprawdę moje. Po rozwodzie długo uczyłem się tej ciszy. Na początku mnie dobijała, potem zacząłem ją lubić. Wiedziałem, gdzie co leży, jadłem kolację na kanapie, czasem nie zmywałem kubka do rana i nikt nie robił z tego problemu.

Pokój po mamie przez kilka lat stał prawie nietknięty. Dopiero zeszłej jesieni przemalowałem ściany, wstawiłem tam biurko i rozkładaną sofę. Pracuję częściowo z domu, robię kosztorysy dla firmy budowlanej. Ten pokój był mi potrzebny, ale też po prostu dobrze się w nim siedziało. Bez telewizora, bez hałasu z kuchni. Taki mój kawałek świata.

W styczniu zadzwoniła moja młodsza siostra, Monika. Płakała tak, że przez pierwszą minutę niewiele rozumiałem. Jej partner, z którym wynajmowała mieszkanie pod Piasecznem, oznajmił jej, że się wyprowadza i przestaje płacić. Nie byli małżeństwem, umowa była na niego, a ona pracowała wtedy na zleceniu w gabinecie kosmetycznym. Powiedziałem od razu, żeby przyjechała do mnie.

Nie analizowałem tego. To moja siostra. Mama, gdy żyła, zawsze powtarzała, że mamy trzymać się razem, bo poza sobą właściwie nikogo nie mamy.

Monika przyjechała z dwoma walizkami, torbą ubrań i kotem, którego znalazła kiedyś pod blokiem. Kot nazywa się Stefan i akurat do niego nie mam pretensji. Stefan przynajmniej od początku zachowywał się uczciwie: wszedł, obwąchał mieszkanie, zajął mój fotel i uznał, że teraz jest jego.

Ustaliliśmy, że Monika zostanie miesiąc, może dwa. Żeby odłożyć na kaucję, znaleźć coś rozsądnego, stanąć na nogi. Powiedziałem jej nawet, że nie chcę od niej pieniędzy za ten pierwszy okres. Widziałem, że jest rozbita. Schudła, prawie nie spała, ciągle sprawdzała telefon, czy były jej partner czegoś nie napisał.

Pierwsze tygodnie były w porządku. Trochę ciasno, ale dało się żyć. Ja rano do pracy, ona czasem jechała do gabinetu, czasem zostawała w domu. Gotowała obiady, co było miłe. Raz kupiła mi ulubione pierogi z budki koło ronda, pamiętała. Pomyślałem wtedy, że przesadzam, gdy irytowało mnie, że na suszarce cały czas wiszą jej rzeczy.

Potem zaczęły się drobiazgi.

Najpierw zapytała, czy może postawić w salonie mały regał na kosmetyki, bo w jej pokoju nie ma miejsca. Potem regał zamienił się w dwie plastikowe szafki. W przedpokoju pojawiły się jej buty, potem karton z rzeczami „tylko na chwilę”. Gdy wracałem z pracy, często siedziała z koleżanką przy stole. Nie przeszkadzało mi, że ktoś przychodzi raz czy dwa. Ale te koleżanki zaczęły wpadać regularnie, bo Monika robiła im paznokcie po godzinach.

Nie chciałem być tym zrzędliwym bratem, który wypomina pomoc. Więc mówiłem okrężnie:

– Mogłabyś uprzedzać, jak ktoś ma przyjść? Czasem mam rozmowy służbowe.

– Jasne, jasne – odpowiadała. – Ale przecież nie robimy imprez.

I faktycznie, nie robiła. Tylko że ja po ośmiu godzinach liczenia cudzych remontów marzyłem czasem, żeby wejść do własnego mieszkania i nie słuchać przez ścianę rozmów o hybrydach, byłych facetach i promocjach w Rossmannie.

Najgorzej było z moim pokojem do pracy. Kiedyś wróciłem wcześniej, a Monika siedziała przy moim biurku z laptopem. Prowadziła transmisję na Instagramie dla klientek. Za nią stała moja lampka, moja półka z dokumentami, nawet moja bluza wisiała na krześle.

Powiedziałem trochę ostrzej, niż planowałem:

– Monika, to nie jest miejsce do twojej pracy.

Zrobiła taką minę, jakbym jej zabronił oddychać.

– Przecież tylko na godzinę. U siebie nie mam światła.

– To kup lampę albo ustaw się przy oknie.

– No super. Pomagasz mi, ale tak, żebym przypadkiem nie zajęła za dużo miejsca.

To zdanie siedziało we mnie cały wieczór. Bo może właśnie tak było? Może chciałem wyglądać na pomocnego, ale pod warunkiem że pomoc nie będzie mnie nic kosztować poza wolnym łóżkiem.

Minęły cztery miesiące. Monika nadal nie miała mieszkania. Oglądała pokoje, ale każdy był albo za drogi, albo za daleko od pracy, albo „dziwny”. Rozumiałem ją. Czynsze są chore, a właściciele potrafią żądać kaucji, zaświadczeń i Bóg wie czego. Tylko że w międzyczasie zmieniła pracę na lepszą. Zarabiała już więcej niż na początku. Zaczęła też dostawać pieniądze za paznokcie robione u mnie.

Nie płaciła za rachunki. Raz dała mi 300 zł, kiedy sam poruszyłem temat, i powiedziała, że przecież kupuje jedzenie. To prawda, kupowała. Tyle że kupowała głównie rzeczy, których ja nie jem: mleka owsiane, granolę, jakieś pasty z ciecierzycy. A lodówka i tak była pełna jej pojemników.

W maju miałem bardzo kiepski tydzień. W pracy zwolnili dwóch ludzi, wszyscy chodzili napięci. W środę dostałem wiadomość od byłej żony, że nasz syn Bartek chce latem przyjechać do mnie na dłużej. Ma siedemnaście lat i zwykle widujemy się co drugi weekend. Ucieszyłem się. Od razu pomyślałem, że trzeba będzie jakoś ogarnąć miejsce do spania.

Wieczorem powiedziałem Monice, że musimy konkretnie ustalić jej wyprowadzkę. Nie „kiedyś”, nie „jak się uda”, tylko termin. Zaproponowałem koniec czerwca. Była połowa maja.

Najpierw milczała. Kroiła pomidora i kroiła go tak długo, że zrobiła z niego prawie papkę.

– Czyli przeszkadzam ci aż tak – powiedziała.

– Nie o to chodzi.

– O to właśnie chodzi. Wiesz, że nie mam gdzie iść.

– Masz pracę. Możemy poszukać razem. Mogę nawet pożyczyć ci na część kaucji, ale nie mogę już mieszkać w ten sposób.

Wtedy powiedziała coś, czego nie przewidziałem:

– Mama byłaby z ciebie dumna, naprawdę.

Nie krzyknęła. Powiedziała to spokojnie. I chyba dlatego zabolało bardziej.

Wkurzyłem się i odpowiedziałem, że mama nie mieszkała tu ze mną, nie pracowała przy kuchennym stole i nie wracała do domu, w którym nigdy nie wiadomo, kto akurat siedzi w salonie. Od razu wiedziałem, że przesadziłem, ale nie cofnąłem słów.

Przez dwa dni prawie się nie odzywaliśmy. Stefan spał między nami na kanapie, jakby pilnował rozejmu. Monika zaczęła przeglądać ogłoszenia przy mnie, demonstracyjnie, z głośno wzdychającym telefonem. Ja udawałem, że mnie to nie rusza.

W końcu znalazła kawalerkę w Ząbkach, małą i droższą, niż chciała. Zadzwoniła do mnie z pracy i powiedziała tylko, że właściciel chce kaucję od razu. Przelałem jej 2500 zł. Nie dlatego, że poczułem się szlachetny. Po prostu nie chciałem, żeby została bez wyjścia, a jednocześnie nie chciałem dalej żyć z tym ściskiem w żołądku, kiedy wkładałem klucz do zamka.

Wyprowadza się za tydzień. Nadal jest między nami dziwnie. Wczoraj zapytała, czy pomogę jej przewieźć rzeczy. Odpowiedziałem, że oczywiście. Potem dodała, że odda mi pieniądze, jak tylko będzie mogła. Nie powiedziałem, że nie musi. Nie powiedziałem też, że musi.

Bartek przyjeżdża w lipcu. W pokoju po mamie znowu będzie trzeba coś poprzesuwać. I pierwszy raz od dawna nie wiem, czy bardziej czekam na pustkę w mieszkaniu, czy boję się, że kiedy zapadnie, usłyszę tylko to, co powiedziała Monika.