Jestem Marią, babcią trójki wnuków, która od lat pomaga córce w opiece nad dziećmi. Choć kocham je ponad życie, coraz częściej czuję się zmęczona i niezauważona. Dzielę się swoją historią, by zapytać: czy ktoś naprawdę pyta babcię, czego ona chce?
Jestem Mariola, mam 58 lat i przez lata marzyłam o tym, by zostać babcią. Moja synowa, Sara, przez długi czas nie pozwalała mi uczestniczyć w życiu moich wnuczek, a teraz, gdy sama potrzebuje pomocy, oczekuje ode mnie wsparcia. Ta historia to opowieść o rodzinnych konfliktach, niespełnionych marzeniach i pytaniu, czy można wybaczyć, kiedy serce jest pełne żalu.
Moja córka, Julia, niespodziewanie poprosiła mnie, żebym na stałe zajęła się wychowaniem jej syna. Zmagam się z poczuciem winy, lękiem i bezsilnością wobec tej decyzji. Potrzebuję wsparcia i rady, bo nie wiem, co robić dalej.
Opowiadam o tym, jak nie poradziłam sobie z opieką nad wnukami podczas ich wakacji u mnie. Popełniłam wiele błędów, musiałam prosić o pomoc drugich dziadków i teraz nie wiem, jak odbudować zaufanie rodziny. Zastanawiam się, czy jeszcze mogę być dobrą babcią i co powinnam zrobić dalej.